«و خدواند اسماء را به آدمی آموخت»

باید در گستره واژگان شناور باشیم – و در –                                   

عمق آنها به غواصی  دُّرِ گرانبهای معرفت غوطه ور گردیم

«این قفس زیباست، گر چه قفس است!»

سلام بر شما قفس نشینان قفس زندگی در گستره هستی، خلوت گزیده گان قفس معرفت، در دشت پرسش های بی پایان؛ و خشک نشینان قفس دانایی در جغرافیای جهد و جهاد.

سلام گرم و صمیمانه این دوستدار «قفس زیبایی» را از بلندای دیوار این "باغ" پذیرا باشید:

که :

باغ ها را گر چه دیوار و در است

از فضاشان راه با یکدیگر است.

– به حیات آمدیم؛ و در حیات زندگی  در قفس جان به تکاپوی حیاط، حیات سوزاندیم. آمدیم؛ و در همان لحظه نخست با آمدنمان گریستیم!!! از گستره تنگ دنیای قبل از تولد به فضای ناشناخته جایی وارد شدیم که "جهانش" نام نهاده اند، و دنیایش خوانده اند. همان "جایی" که مملو از متناقض نماهای مبهوت کننده است؛ به گونه ای که در پایان مجبوری هم در ستایش آن انرژی بسوزانی؛ و هم، در نکوهش آن نیرو هزینه نمایی.

–این حیات، حیاط، دهلیزهای هزار توی قفس زندگی است. در چهار ماهگی در همان نقطه تلاقی "ماده و معنویت" ، "جسم و روح" و " عین و ذهن" ؛ در قفس تو در توی گرفتار آمدیم؛ روح در جسمی حلول کرد که خود در دهلیزهای هزار توی جسم دیگری قرار داشت. ولی تکامل یافت؛ آیا فلسفه حیات زیبا نیست!!؟ عجب خدایی است این خدا!! عجب قفسی است این قفس!!! آهای "من" را  می فهمید؟

– گریستیم؛ "ما" در هم گریست؛ درد تولد ما را تحمل کرد؛ نمی دانم از درد گریست یا از خوشی آنکه "من" را به دنیا آورد. "تو" را. "او" را و همگی ماها را؛ "مادر دهر"  بزائید و در دهلیزهای هزار توی پرسش های بی پایان رها کرد؟ ظریفی میگفت: اولین پرسش فلسفی از اغاز نخستین طلوع خورشید با واژه "چرا" آغاز می­گردد؟!

و من نمی دانم آیا "پدرمان آدم" در نخستین دقایق حلول هستی در کالبدش از "خداوند"، خالق هستی پرسید: چرا من را آفریدی؟ ولی ، ای کاش به جای "چرا" آفریدی ؟ پرسیده بود: چه آفریدی؟ تا در پرتو شناخت خویش "از زبان خالق هستی" ؛  دُّرِ گرانبهای معرفت را می­گرفت؛ پس چه دُرگرانیهایی بود پاسخ به این پرسش!!

– پس اگر"پرسش" نکنیم؛ "آدم" نخواهیم بود؟ میگویند: دکارت گفته است: من شک می­کنم، پس من هستم. و کانت بیان داشته است: " من فکر می­کنم پس هستم". –البته این جمله دوم را نیز به دکارت نسبت دادند– و من می­گویم: "من پرسش می­کنم پس هستم". تمام این جملات تلاشی است برای اثبات "من" در مقام براهت یقینی به تعبیر "هوسرلی" آن؛ و همین "من" است که تنها بدیهی یقینی را حاصل می­نماید و دیگر بداهت ها همگی "قطعی" هستند و امکان ورود "شک" در آنها وجود دارد؛ حتی در "بداهت" ی چون وجود "خداوند" (جل جلاله) امکان ورود شک وجود دارد. اما در وجود "من پرسشگر"؛ "من شک کننده" و "من اندیشگر" هیچ شکی وجود ندارد. بر همین استدلال است که باید نخست "خود را بشناسیم"؛ تا سپس "خدای خود" را درک نماییم. تا پرسش نکنیم، به پاسخ خود و دیگران، شک نخواهیم کرد؛ و تا شک خود  "اندیشه" هزینه نکنیم و پرسش های تو درتوی مطرح نکنیم؛ تولیدگر اندیشه های گرانبها نخواهیم بود. آیا این قفس پرسش­های تو در توی زیبا نیست؟

– "زاویه بسته شب" ، زاویه پرسش های تو درتویی است که باید به نور معرفت روشن شود؛ "انتظار" در این زاویه "کشنده" می نماید؛ آدمی است و پرسش­های بی پایان که محتاج انوار تابان تلاش معرفت جویانه اند. اما زمانی این "انتظار" زیباست که "منتظر" نه منفعلانه، که فعال در پی کاوش براید و سفر عشق بی­آغازد. این کاوشگر شب، در انبوه پرسش­ها است که در مقام مخلوق؛ جایگاه خالق پیدا می­کند؛ هم اوست و هم "آنهایی" که مانند " او" هستند؛ "سحر" را در افق چشم "وطن"، "وطن" و "وطن" –این زمینی واژه­ی واژه آسمانی– خواهد گشود. پس درود بر "او" و "آنهایی" که کاوشگر پرسش­های بی انتها در دهلیزهای هزار توی "قفس زیبایی" اند.

– و "جغرافیای معرفت" این قطعه زیبای "قفس زیبا"یی؛ خود، زیباترین "قفس زیبایی" است. "استاد" و "دانشجو" حدیث "المومن مراه المومن" است به شرط آنکه در این پهنای پرسش­ها و در این عمق کاوش­ها آئینه هم باشند؛ استاد است که "نم نمک" می­خواند؛ و "دانشجو" که در کلاس این "قفس زیبایی" آرام آرام با وی همراه می­گردد. او – دانشجو– پرستوی مهاجری است که بر این بام می­نشیند و پس از مدتی بر می­خیزد و این استاد است که بر این بام می­ماند. «برگوشه بامی که نشستیم؛ نشستیم.» او بیش از هر چیز منتظر"هم آواز" شدن پرستوها در پرواز عاشقانه کاوش است.

–ثانیه ها می­گذرد، اگر با گذر هر ثاینه ای که برما گذشته است و بال پرواز نگشوده ایم؛ صدها فریاد بر آوریم و ناله ها سر دهیم؛ زیاده نخواهد بود. اما: این "انتظار  منفعلانه" ای است؛ باید فعالانه از سر شوق آواز پرواز بخوانیم و در پرتو جهد و جهادی عالمانه در فهم دانشواژگان در این سرای اهورایی؛ ایران، زمین سبز عشق، دشت سپید معرفت را با درختان سبز دانش به میوه سرخ دانایی زینت نماییم؛ و قطره های سرخ تلاش هایمان را در گستره این سپیدی به رویش سبز جوانه­های آینده هدیه کنیم.

خدا، خلوص و خوبی را فراموش نکنیم.                          

دانش، دانایی و قدرت را درک کنیم.                              

        کوچک  شما - م . مطهرنیا